
Komedie 01u35, 2008
'De Coens zien zichzelf genoodzaakt hun cast als tragische clowns te laten opdraven'
'Wow, de Coens hebben een film over niets gemaakt', mompelde iemand toen we de zaal uitwandelden na het bekijken van deze hilarische opvolger van No Country for Old Men. 'Zo'n opmerking zou Joel en Ethan als muziek in de oren klinken', dachten wij in alle stilte. De filmbroers uit Minneapolis doen hun oeuvre immers graag af als hol entertainment.
Ja, hoor: net zoals hun meesterlijke Cormac McCarthy-verfilming geen tragisch beeldendicht over de toenemende agressie in de Verenigde Staten was, is Burn After Reading geen messcherpe analyse van de ravage die Bush Junior en zijn buddies, de neocons, hebben aangericht in de acht jaar dat ze over Amerika regeerden.
Het is waarschijnlijk puur toeval dat deze zogenaamd onnozele komedie zich in Washington, D.C. afspeelt. Dat al die van de pot gerukte personages betrokken zijn bij het nationale beleid glipte vermoedelijk per ongeluk in het scenario. En die slinkse verwijzingen naar de obsessionele lichaamscultus en de perverse seksindustrie? Allemaal niks te betekenen!
Gedaan met de ironie: Burn after Reading is de perfecte weerspiegeling van een tijdperk waarin zelfs de zogeheten kwaliteitskranten het echtscheidingsnieuws van Madonna belangrijker vinden dan items over kindsoldaten, burgeroorlogen en beurscrashes. Onze maatschappij lijkt dol te draaien, en de Coens zien zichzelf genoodzaakt hun cast dan als tragische clowns te laten opdraven.
John Malkovich speelt een voormalige CIA-agent die zijn memoires heeft neergepend. Wanneer deze in de handen van fitnessclubbediendes Brad Pitt en Frances McDormand belanden, proberen zij Malkovich af te persen zodat McDormand eindelijk haar cosmetische chirurgiedroom kan verwezenlijken. Dit plan mislukt echter, en al snel zit heel Washington - inclusief een extreem overspannen George Clooney - het stuntelende duo op de hielen.
Als we Burn after Reading een schizofrene mengeling noemen van Coens-klassieker The Big Lebowski en fantastische paranoiathrillers uit de jaren zeventig zoals The Parallax View, dan is dat niet gelogen. Zelfs het camerawerk vanThe New World-tovenaar Emmanuel Lubezki en de score van Coens-'regular' Carter Burwell flippen compleet door.
Laat één ding duidelijk zijn: hoe licht verteerbaar dit komisch pareltje ook mag lijken, de kern van de zaak oogt pik- en pikdonker.
(Steven Tuffin)
In deze zwarte komedie valt een disk waarop de memoires van een CIA-agent staan, in de handen van twee gewetenloze fitness-medewerkers, die de eigenaar willen chanteren.
Release datum: 10/12/2008