All for Love

Expo / Expo's / Musea

- 'All for Love' is een reeks waar Rachel Agnew een tijd geleden mee startte. Ze begint naar eigen zeggen meestal erg vanuit zichzelf aan een werk. Dingen die haar ergeren, prikkelen, raken of boeien, creëren een beeld in haar hoofd. Met dat beeld gaat ze aan de slag. Vaak door acties al dan niet in scène te zetten en te fotograferen. De fotos gebruikt ze in schilderijen, die het publiek moeten zeggen wat ze te zeggen heeft. Op zn Agnews: je vertelt je verhaal niet gewoon, want dan wordt het saai. Je overdrijft, heel erg zelfs, dán heb je ieders aandacht en blijft het plezant.

Base-Alpha Gallery
Kattenberg 12
Borgerhout 2140
www.basealphagallery.com

Over All for Love

'Een kunstenaar, ik zoek een kunstenaar!' denken we wel eens wanneer we in expostad Antwerpen rondlopen. Zo'n kunstenaar van de pure romantiek, eentje die brandt van hartstocht. Eentje die het allesverterende vuur ondergaat, maar zich net dankzij die passie weet te handhaven. Een kunstenaar-koorddanser, geen kunstenaar annex marketeer. Een Bervoets, geen Delvoye. En kijk eens. 'Eureka', riepen we vandaag uit in de Base Alpha Gallery. 'Gevonden!'
'The world is a vampire' heet het eerste schilderij dat we van Rachel Agnew te zien krijgen. De titel komt van een nummer van The Smashing Pumpkins. Agnew geeft wel vaker titels van muzieknummers aan haar werken. Is dat origineel? Zeker niet. Maar het is gewoon wie Rachel Agnew is: een en al rock&roll. Waarom zou ze dat dan moeten verstoppen?
Agnew brengt haar turbulent leven in beeld. We krijgen te zien dat ze geregeld in een ziekenhuis belandt. Op 'The world is a vampire' wordt ze door tien infusen leeggezogen. Het schilderij is eigenlijk een illustratie. Het zou perfect passen bij een artikelreeks over ziekenhuiskosten. Eigenlijk zouden al haar schilderijen als illustratie kunnen dienen. Agnew gebruikt vaak maar een paar kleuren. Haar figuren neigen naar karikaturen. Haar gebruik van fluokleuren refereert dan weer naar Street Art.
Technisch perfect zijn de doeken van Agnew zeker niet. Dat maakt ze ruimschoots goed door de complexiteit ervan. Zelfportret, illustratie, graffitikunst: het zit er allemaal in. Bovendien zijn ze ook een levensschets. Van haar overleden vader heeft ze een bordkartonnen exemplaar gemaakt. Daar heeft ze foto's aan vastgemaakt: Rachel met haar kartonnen pa op café, in het reuzenrad, tijdens een parachutesprong. Is dit stuk papier voor de kunstenares een steun in het dagelijks leven, of is het een meeneembar geweten? Moeten we hier nu de humor van inzien, of veeleer de tragiek? Vinden we dit waardevol, of eerder exhibitionistisch? Profileert Agnew zich hier als zelfzekere vrouw? Of hoort dit bij schilderen als therapie? We weten het niet. Maar het is voor ons lang geleden dat schilderijen zoveel vragen opriepen. En daar draait het toch om?
Op één vraag kunnen we wel antwoorden. Is de openhartigheid van Agnew een marketingtruc? Nee. Dit is doorleefd, tot bijna in het extreme. Houdt u van radicale echtheid? Dan weet u deze week waar naartoe.