La clé du boudoir - foto's van Filip Naudts

Expo / Foto / Video

Het klassieke portret dat via fotografie refereert naar de oude portretschilderkunst. Het portretgegeven wordt beklemtoond door de statige pose die doet vermoeden dat het model niet voor een fotograaf dan wel voor een portretschilder uit de 18de eeuw aan het poseren is. Gefixeerd gedistingeerd.

filipnaudts@telenet.be

Over La clé du boudoir - foto's van Filip Naudts

Naudts portretteert beeldschone karaktervrouwen

'C¿est quoi, la beauté?¿. Het is een vraag waar je eigenlijk niet over hoeft te mijmeren, zo leert fotograaf Filip Naudts in de galerij Van Campen&Rochtus. Naudts nam een tiental mooie karaktervrouwen, zette ze in een kunstig decor, en drukte op de sluiterknop. 'Et voilà. La beauté, c¿est ça.¿
De expo 'La clé du boudoir¿ begint met een foto van Gilda De Bal in een witte jurk. Tussen haar witgrijze haren verschijnt een hand die tussen haar borsten een sleutel weghaalt. Het is de sleutel die toegang geeft tot het boudoir, een intieme meisjeskamer. Een Freudiaanse metafoor, die nog wordt versterkt door de Christushouding van De Bal, die ons met haar rechterhand absolutie schenkt. Bovendien verwijst Naudts met de 17de eeuwse jurk van De Bal naar de portretschilders uit de Hollandse Gouden Eeuw, en dan vooral naar Johannes Vermeer.
Vermeer blijft doorheen deze fotoreeks consequent aanwezig. Maar lang niet alle referenties zijn bewust gekozen. Ondanks zijn zelfportret getiteld 'De arrogantie¿ ¿het enige mannenportret uit de reeks-, is Naudts een ongecompliceerde speelvogel die verwelkomt wat zich spontaan aandient. Veerle Dobbelaere kreeg een glazen ovalen plaat voor het gezicht, en het resultaat is verbluffend. De foto wordt schilderij: het in het glas weerkaatste en vervormde licht lijkt wel met een fijn penseel aangebracht.
Die spontaniteit houdt ook risico¿s in. De interpretatie van een werk kan verschillende, onvoorziene richtingen uit. Stand-up Gorcha Davidova heeft een doorzichtige boerka over het hoofd. Doorheen de boerka zijn haar borsten zichtbaar. Voor een portretfotograaf telt hier vooral de schoonheid van het beeld, gecombineerd met de verbeeldingskracht van het taboe. Dat mensen met een religieus referentiekader hier aanstoot aan nemen, lijkt evident. Nochtans heeft deze expo niet de ambitie een spiegel voor te houden. 'La clé du boudoir¿ wil vooral het oog bevallen.
De geportretteerde vrouwen zijn stuk voor stuk schoonheden. Sommige passen door hun tijdloze uitstraling perfect in het referentiekader van het 17de eeuws portret. Anderen zijn op hun beurt perfecte schoonheden. Erika Van Thielen mag met haar rode haar en haar froufrou dan wel een minder tijdloos gezicht hebben, van haar fijne gelaatstrekken en haar blos blijf je genieten.