Closing Time

Expo / Expo's / Musea

- Vanriet als schilder, maar ook als curator: hij toetst zijn werk aan belangrijke stukken van de collectie en aan sluimerende parels uit de reserve.Vanriets oeuvre combineert een veelheid aan inhoudelijke themata (religie, geweld, machtsmisbruik) met uiteenlopende stijlkenmerken (van figuratief tot abstract, van minimalistisch tot exuberant). Inspiratie vindt hij in het verleden van zijn familie, in de samenleving en in de kunstgeschiedenis.De museumcollectie zal door de symbiose met de schilderijen van Vanriet een indrukwekkend hedendaags verhaal vertellen over het menselijk tekort.Deze tentoonstelling, die de titel Closing Time kreeg, zal de laatste zijn vooraleer het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen sluit voor ingrijpende verbouwingswerken.

Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen
www.kmska.be

Over Closing Time

Ontzag verkrijg je door jarenlange oprechte inspanning. Jan Vanriet, schilder met een eigen stijl én een eigen boodschap, mocht van het KMSKA zijn werk aan de kunstgeschiedenis spiegelen. Voor 'Closing Time¿ bracht Vanriet 170 werken van zijn hand samen met 150 meesterwerken uit de kelders van het Museum voor Schone Kunsten. Het resultaat is ontzagwekkend.
Aan de inkom verschijnt 'Zelfportret met de zwarte ooglap¿ van Rik Wouters, uit 1915. Wouters is ziek, heeft kanker, en schildert zichzelf tegen een felrode achtergrond. Vlak in de buurt heeft Vanriet zijn 'Simone, de jas van Kenzo¿ opgehangen. Het is een portret van zijn vrouw in een tweed jas, geflankeerd door de schilder zelf die met de rug naar de toeschouwer staat. Vanriet is hier nog niet de schilder met de hoogmoed om een heel museum te vullen. Integendeel, hij stelt zich in dit doek uit 1984 heel bescheiden op. Hij staat zelfs achter de achtergrond van een blauw kleurvak. Vanriets boodschap is hier duidelijk: ik zet mijn levenspartner op de eerste plaats. En dat terwijl we dachten dat kunstenaars zichzelf altijd tot middelpunt moèsten nemen...
Gaandeweg doorheen de tentoonstelling ontplooit zich de geïllustreerde biografie van de schilder. Vanriet schildert over het kampverleden van zijn ouders, zijn fascinatie voor de Bijbel, zijn kritisch-romantische houding tegenover de grote linkse ideologieën uit het verleden. Maar, hoe wrang de onderwerpen soms ook zijn, nooit verliest hij daarbij de zin voor esthetiek. Zijn schilderijen puren zich meer en meer uit, en winnen daarbij met de jaren aan kracht. Neem nu 'Verlangen¿, een picturale analyse van een emotie. Tegen een fond van zachte orgaankleuren zien we een kluwen van vertakkingen, met aan de uiteinden witte klusters. Deze biologisch-figuratieve benadering levert een fantastisch doek op, dat tegelijk zegt: 'Je verlangen, het is niet meer dan dit.¿ In dezelfde zaal, aan de overkant, hangt een Pierre Alechinsky. Vanriet overleeft de confrontatie moeiteloos. Meer zelfs: de -soms uitstekende- archiefwerken uit het museum staan in dienst van het werk van Vanriet, brengen er perspectief in aan. En dat zegt heel veel over de kracht van Vanriets schilderijen.
Het KMSKA had geen betere expo kunnen kiezen om haar periode van langdurige verbouwingen in te leiden. Hier kan de Antwerpse kunstminnaar wel een jaar of twee op teren.